Moederdag tocht...
Vandaag stond Kevelaer op het programma.
Op de agenda stond eigenlijk Berg en Dal maar omdat we wilden zien of Ton vorige week wel echt een kaarsje in Kevelaer had opgestoken, besloten we vandaag ook voor de kaarsen te gaan. Gerrie had de reis perfect op zijn fietscomputer ingevoerd en werd hierbij ondersteund door Rien.
Vier leden waren, voor een hoogte stage en om de omgeving te waarschuwen dat de Ripserenners in het tweede weekende van september de omgeving onveilig zouden komen maken, er dus niet bij. Maarten, Ton, Willy en Theo moesten we vandaag dus missen.
Het was redelijk fris, dus alle 7 renners hadden zijn/haar lange broek of beenstukken toch weer uit de kast gehaald. We zouden dus naar Kevelaar gaan, heel vreemd dat Gerrie dan ook aangaf “we vertrekken richting Milheeze.” Met de nodige vraagtekens reden we Gerrie achter na. Het zou een tocht worden waar we nog lang over zouden praten.
De computer leidde ons over weggetjes die we nog nooit hadden gereden. Niet alleen nieuw maar ook erg mooi. Af en toe was er een renner die Gerrie vroeg, “We gingen toch naar Kevelaer, waarom rijden we nu richting Maastricht?” Natuurlijk erg ongeduldig en eigenwijs dwongen we de computer om ons op een zandpad aan te sturen. Maar ook dat paste in deze tocht. Uiteindelijk stonden we bij het pondje van Lomm en werden we lekker gemaakt door de brouwerij van Hertog Jan.
Inmiddels hadden we 55 kilometer op de teller, maar nog geen Kevelaer in zicht. Even dachten we bij familie Litjes, op een doodlopende weggetje, koffie te gaan drinken, maar nee hoor eerst richting Duitsland. Toen we de landsgrenzen passeerden kwamen ook onze eikpunten , de windmolens, inzicht. Eerlijk gezegd kreeg ik er toen pas weer vertrouwen in. Nadat we langs het Maismuseum/speeltuin van Kevelaer reden wist ik, dit was weer een erg mooie tocht met veel mooie bezienswaardigheden.
In Kevelaer aangekomen starten we met het aansteken van de nodige kaarsen, ieder om zijn eigen redenen,
maar zeker ook voor de veilige ritten van de Ripse renners. Er stond een hele grote kaars bij, we wisten het zeker,
deze moest van Ton zijn. Op dit vertrouwde plekje konden we genieten, na bijna 70 kilometer,
van een lekkere kan koffie en erg lekker gebak, bediend door vriendelijke bediening.
Ook kregen we extra aandacht van voorbijgangers of belangstellenden, die sommigen van ons meteen herkende.
Het had ons allemaal goed gedaan.
Toen we probeerde Kevelaer te verlaten kregen we de indruk dat er nog enkele een extra kaarsje op wilden steken.
We bleven ons richten op de kerktoren. Uiteindelijk kregen we Well in zicht en reden we door tot de afgesproken plek.
Tegen de wind in maar met een lekker zonnetje op mijn rug reed ik verder voor mijn laatste 40 kilometer naar Nijmegen.Toen ik afstapte stond er 142 op mijn teller. Moe en voldaan kon ik met Moederdag beginnen. Gerrie, een perfecte prestatie en een tocht waar we allemaal dik van hebben genoten.
Volgende week zijn de anderen terug van de hoogte stage en staan we weer om 8 uur klaar voor 100 kilometer. Het is echt de moeite waard om aan te sluiten.
Een Ripse Renner.
Verkenning Horn Bad Meinberg...
Vrijdag 12 mei vertrekken rond 18:00 uur 4 kwartiermakers (Willy vd H, Ton, Theo en Maarten) richting Horn Bad Meinberg. Een rit van 300km.
Horn Bad Meinberg ligt in regio Teutoburger Wald, deelstaat Nordrhein-Westfalen.
Het is een mooie bosrijke omgeving met hoogte verschillen tot maximaal 500 meter...dus klimmers komen aan hun trekken!
De tocht ging naar ons toekomstig verblijf: jeugdherberg HB Meinberg.
Doel was om een route te maken voor het fietsweekend van 8-9 september a.s. Dus dat was fietsen geblazen, veel zoeken, terug en weer andere weg in enz....
Onderweg naar diverse mooie toeristische trekpleisters:
Het weer was aanvankelijk goed, wel fris met 9 graden maar droog en 's morgens zonnig.
In de middag toch een bui regen over ons heen gekregen met hagel, ontzettend koud maar goed ons hoor je niet....
Ook af en toe een bak koffie en wat eten hoort erbij. 's Avonds natuurlijk een heerlijke pot bier!
En dan de Jeugdherberg. Deze was erg netjes, kamers met stapelbedden voor 6 personen, douches & WC's valt niets op af te kraken. 's Morgens Duitse broodjes en koffie, veel koffie.
Al met al een schitterende omgeving waar fietsen heel goed gaat.
Een Ripse Renner.
De rit van Wageningen
Heel vroeg in de ochtend stonden 15 Ripse Renners naast hun bedden om ervoor te zorgen dat ze om 7:00 AM bij d'n Eik waren.
Twee van die Ripse Renners waren nog vroeger opgestaan om een ontbijtje voor elkaar te maken omdat ze 24 jaar getrouwd waren. Gefeliciteerd Dore-Mieke en Pieter!
Nadat we de fietsen in de vrachtwagen van Rien hadden geladen en ons in de auto's hadden gevouwen gingen we richting Wageningen om een mooie klimtocht te fietsen. Eenmaal aangekomen hadden we wat tijdswinst omdat tegenwoordig je ledenpasje van het lidmaatschap van de NTFU gescand kan worden 'scan and go!' en je dus niet meer registratiekaarten hoeft in te vullen. Nog even poepen op de dameswc (foei!) en daar gingen we met het clubske richting de Hoge Veluwe en de Veluwezoom.
Helaas was onze superknecht er vandaag niet bij want deze had besloten om een kaarsje op te gaan steken in Kevelaer waardoor we zelf al het kopwerk moesten doen. We mochten gratis met het pontje over de Nederrijn waarna we door Arnhem heen, en langs het Gelredome naar het noorden fietsten.
In Arnhem hadden we de eerste klim te pakken. Ik heb medelijden met de schooljeugd die hier omhoog zou moeten fietsen. Er begonnen er wat druppels te vallen en ook de wind voelde niet echt warm. Met 7 graden op de thermometer en een koude Noord/Westenwind wat het allermist behaaglijk. Maar een echte Ripse Renner voelt hier niets van dus zonder ook maar één keer te zeuren was het vanaf dat punt klimmen en dalen. Dit gebied van Nederland is toch ook weer echt mooi en met prachtige vergezichten over de Veluwe was het dan ook genieten.
We besloten na ongeveer 60 km koffie te drinken bij het bekende plekje op de Posbank waar elke lezer waarschijnlijk al eens is geweest. Toen we gingen afrekenen werden we lichtelijk bleek want de prijzen zijn hier toch anders dan in de Rips. Sommigen zaten hierover te mokken maar 7 euro en 70 cent voor twee koffie en een stuk appelgebak op de Posbank valt achteraf gezien eigenlijk best wel mee.
Opgewarmd en bijgetankt fietsten we de rest van de route. Het was opvallend dat in deze streek meer damesrenners zijn dan we in de Rips hebben. Ik durf het bijna niet te zeggen maar toen we dichtbij de 90 km waren werden we zelfs door een dame in een klim ingehaald. Van Dore-Mieke zijn we dit inmiddels gewend maar zij traint dan ook met ons mee. Ik denk dat het te maken had met verkeerd schakelen van ons groepje of zo. Ondanks dit alles waren wij blij te zien dat er in deze streek al een duidelijke ontwikkeling is voor de sport voor Dames. Dus ook voor de dames in de Rips die aan willen haken, schaam jullie niet, jullie zijn welkom om Dore-Mieke van haar eenzame positie als dame tussen de herenrenners te vergezellen.
Langzaam begonnen mijn bovenbenen te verzuren en ik was dan ook blij toen we nog ongeveer 10 km te gaan hadden. Met een ruime 110 km op de teller en zeker over de 700 hoogtemeters in de benen kwamen we weer aan bij de auto's en Rien zou Rien niet zijn als hij weer niet had gezorgd voor zijn renners. Chocomelk en broodjes werden klaargezet om de rit af te sluiten. Voldaan en moe reden we weer terug naar de Rips. Het was weer een mooie tocht.
Een Ripse Renner.
Paasrit...
Tien Ripse Renners hadden hun comfortabele stoel bij het paasontbijt ingeruild voor een hard zadel.
Die renners hadden hun gekookte eitje gelaten voor wat het is en hadden de moed bij elkaar geraapt om te gaan fietsen. En toch lieten die tien blije, vrolijke gezichten zien. En dat was niet voor niets. Want onze Theo had, in goed overleg, besloten af te zien van de route naar Olland. In plaats daar van ging het richting Berg en Dal, het walhalla voor de doorgewinterde wielrenner. En dat is menig Ripse Renner heel wat waard, zo’n ritje in de prachtige heuvels van Groesbeek en omgeving.
Iedere negatieve ondertoon werd al snel de kop ingedrukt en het peloton ging snel op pad. Richting St. Anthonis om onze Riekevoortse renner op te pikken.
Frits en Leon waren er voor het eerst ook weer bij dit seizoen. Zij hadden hun bergfiets omgeruild tegen een wegfiets. En gelijk namen zij de koppositie in. En dat vond niemand erg. Want de temperatuur was dermate laag dat je graag de luwte opzocht achter de brede rug van jouw fietsmaatje. Nou heeft de ene een bredere rug dan de ander, maar toch, ieder beetje helpt. Via een prachtige route ging het richting Beugen. Daar moest, door een wegomleiding, even van de route worden afgeweken. Maar ook daar hoorde je niemand over.
Even vrolijk als in het begin ging het verder. De enige smet op het ritje was een lekke band. Gelukkig was diegene zelf in staat het kleinood te plakken en ondervond het peloton er weinig tot geen hinder van.
Groesbeek was snel bereikt en onze eindbestemming Berg en Dal was nog maar enige meters van ons verwijderd. En Berg en Dal bereik je alleen maar door het fietsen van de Zeven Heuvelenweg. Een prachtig stuk asfalt door een prachtig stukje Nederland.
U merkt het beste lezer, het positieve gevoel overheerst. Maar wat wil je ook anders.
Herman had beloofd te trakteren op een stuk vlaai voor zijn 52e levensjaar en dat gebeurt maar één keer per jaar. Daar kijk je naar uit.
Dus op onze pauzeplaats werd naast de koffie ook nog menig calorie naar binnen gewerkt. Maar ook zoiets mag de spreekwoordelijke pret niet drukken. En geeft toe; onze goddelijke lichamen kunnen wel wat hebben.
Na de koffie ging het in rap tempo terug naar ons dorp waar onze teller een dikke 90 kilometer las.
Zondag stappen we wederom op ons stalen of carbonnen ros en vertrekken we om 8.30 uur vanaf D’n Eik voor een rit over 90 kilometer.
De bestemming is een verrassing. Daarnaast fietsen we ook op de woensdagavond weer een stuk, als het weer het toelaat, tenminste.
Het vertrek is dan om 18.30 uur. Ook vanaf D’n Eik.
Een Ripse Renner.
Laagjesweer...
Toen ik vanochtend wakker werd, was het bed nog lekker warm.
Zeker toen ik het vergeleek met de temperatuur in de slaapkamer waaraan ik duidelijk kon herkennen dat het vannacht had gevroren. Het was duidelijk laagjesweer. Laagjesweer is het weer waar je naast je thermoshirt ook een gewoon shirt en een overshirt en natuurlijk ook nog armstukken aan wilt doen zonder de handschoenen en het windjack te vergeten. Allemaal laagjes die je uit kan doen mocht het gedurende de dag beter weer worden. Eenmaal aangekomen bij d'n Eik gaf een renner die op de thermometer had gekeken aan dat het vannacht drie graden had gevroren. Dat was dan ook al duidelijk te voelen aan de oren. Ondanks alles waren er toch 12 renners startklaar voor de rit die vandaag door Oostrum, Wanssum, Well, Afferden, Gennep, Rijkevoort en via Elsendorp weer terug naar de Rips zou gaan.
Zoals verwacht was het eerste half uur meer dan koud maar veel werd goedgemaakt door de zon die zo af en toe het bolleke streelde. Vaak net lang genoeg om een beetje op te warmen voordat we weer de schaduw van de bossen in duikten. Het tempo was goed en ook de benen voelden alsof ze best wat konden hebben vandaag. Vlak voor Wanssum (of was het nou Oostrum) wisten we zeker dat de lente was begonnen; er zaten namelijk twee mooie ooievaars in een weiland. Het blijft imposant om een dergelijk beeld mee te krijgen in de vroege ochtend.
Eenmaal aangekomen in Afferden waren we even Dore-Mieke kwijt omdat ze het tempo zo goed erin had zitten dat ze het café waar we koffie wilden drinken voorbij was gereden. Op zich niet zo gek want eerlijk is eerlijk; het bruin café waar we zaten viel niet echt op. Wat mannen stonden te biljarten en genoten van een jonge jenever of een biertje. De muziek die speelde was een vage mix tussen Duitse schlagers en andere Duits talige liederen.
Na de koffie stampten we tegen de wind in weer via Heijen en Gennep naar huis. Na de massasprint mochten we bij Sjan ook nog even haar verjaardag vieren en kregen we allemaal een Bosschebol. Achteraf was het dus maar goed dat we niet, ook nog taart hadden gegeten in Afferden want dan neemt het gemiddeld gewicht op een fietstocht eerder toe dan af en dat kan ook niet de bedoeling zijn. Al met al was het weer een mooie tocht en kijken we graag uit naar de tocht van volgende week.
Een Ripse Renner.
De man met de hamer...
De klok was een vooruit gezet, de temperatuur stond in een schil contrast tot de dag er voor, de Gert Jan Theunisse Classic reed om het dorp. Reden genoeg dus voor een Ripse Renner om zondagochtend lekker in bed te blijven liggen. Tenminste, dat vonden de meeste renners. Want maar een vijftal stond klaar om de kou te trotseren. Mannen van staal. Ook al werd er door Theo gevloekt op het lage aantal deelnemers, ook al had Herman een te korte broek aan waardoor hij niet voorop kon fietsen. Nee, deze vijf zouden het wel rooien deze ochtend. De bestemming was Leende. En dat was niet bij de deur. De enige superknecht die was komen opdagen reed maar weer eens voorop. Samen met Rien.
Richting Milheeze ging het om van daar uit naar het Helmondse te rijden. Ondanks de koude vingertjes zat het tempo er al meteen lekker in. Ook Gerwin, die dit keer zijn rentree binnen het kleine peloton maakte, kon het tempo aardig bijhouden. Nog wel. Via Mierlo raasden de vijf verder. En van al dat geraas krijg je toch wel zin. Zin in koffie, welteverstaan. Dus werd er naarstig gezocht naar een etablissement. Dat viel toch nog niet mee. Ondertussen was Gerwin die overbekende man met nog bekende hamer tegengekomen. Dus werd het zoeken naar een koffiepunt een kwestie van overleven.
Gelukkig was er in Heeze een waard zo goed zijn herberg een half uurtje eerder open te gooien, zodat wij even bij konden komen bij een, niet erg goedkoop, kopje koffie.
Na de koffie rechtstreeks terug naar De Rips. Geen omwegen dus. Nee, gewoon dwars door Geldrop en Stiphout om via Aarle-Rixtel achter Bakel uit te komen. Gerwin had, naar eigen zeggen, beton in zijn benen en was dus niet meer vooruit te branden.
Gelukkig voor hem is en was ons motto "samen uit, samen thuis", dus hielden de andere vier zich een beetje in. Met een kleine 80 kilometer op de teller werd na veel pijn en moeite De Rips bereikt.
Komende zondag gaan we, hopelijk met een groter peloton, richting Well en Gennep. We vertrekken een half uurtje eerder, namelijk om 8.30 uur. Reden te meer voor diegene die afgelopen zondag hebben uitgeslapen om er bij te zijn. We kennen geen excuus.
Een Ripse Renner.
Echte bikkels...
Zaterdagavond een vergadering met feestavond en zondagochtend weer fit op de fiets zitten. Een onmogelijke taak en dat bleek ook dus wel weer.
Zeven mannen en één vrouw zaten zondagochtend alles behalve fit eitjes te verorberen bij ons Rien.
Zwijgend stapten de acht op hun fiets met een negende renner die het niet zo laat had gemaakt. En nog nooit was het zo stil in het peloton. Met Willie en ondergetekende voorop ging het richting Limburg. En dat de avond ervoor nog was besloten naar Grave te fietsen. Maar ons was niets verteld! Dus namen de twee superknechten de beslissing naar Sevenum af te reizen. Met de wind vol op kop ging het voorwaarts met de zwijgende zes mannen en één vrouw in de achterhoede. Via IJsselstein en America werd na ruim 30 kilometer het koffiepunt bereikt. Daar bleek het peloton toch niet echt enthousiast te zijn. Waren we al te snel op onze pauzeplaats aangekomen?
Gelukkig wist de knappe bediening onze tongen aardig los te maken en na enkele seconden wisten de Ripse Renners de stemming er aardig in te brengen. Even lekker opwarmen aan de koffie en thee en dan snel weer op de fiets richting De Rips. Want de terugweg zou nog sneller gaan omdat de wind ons dan vooruit zou duwen. Maar dat viel toch wel even tegen. De wind kon af en toe nog venijnig van voren komen en dat zorgde er voor dat sommigen van ons toch wel moeizaam de eindstreep haalden. Maar goed, toch wel een dikke 65 kilometer op de teller. En dat na een avondje feesten. Niet verkeerd dus.
Komende zondag gaan we natuurlijk weer. Vergeet dan niet de wijzers van de klok een uur vooruit te zetten, want de zomertijd begint dan weer. Het vertrek is dan om 9.00 uur vanaf D'n Eik.
Bestemming ? Voor mij een verrassing, voor de andere Ripse Renners een weet. Oh ja, mocht je als Ripse Renner de vergadering hebben gemist? Je kun toch nog altijd je pasje ophalen bij D'n Eik.
Een Ripse Renner.
Kartenspielerweg
De groep renners groeit met de week. Vandaag waren we met z’n 12en.
Op het programma stond de Kartenspielerweg. Deze weg ligt in het Reichswald en loopt zo’n beetje, zeg maar van Kessel naar Grafwegen.
Met een waterig zonnetje zijn we vertrokken richting Elsendorp, Rijkevoort en dan Gennep. De superknecht deed weer goed kopwerk waarvoor complimenten! Helaas was hij ook slachtoffer van de eerste lekke band van vandaag. Al waren zijn banden met teflon gecoat, het had toch niet mogen baten. Onze bandenspecialist moest er weer aan te pas komen.
Maar goed; na nog een tiental kilometers naderden we de Kartenspieler. Wanneer je in de buurt komt voel je de lichte stijging van de weg je lichaam al wakker schudden. Ik schat dat het maar zo’n 2 tot 3 procent is maar toch genoeg om je het gevoel te geven dat je wakker moet worden. Wakker worden uit je winterslaap. De stijging is net genoeg om je bovenbeenspieren een warm gevoel te geven en heel typisch; het gepraat in de groep slaat in zo’n geval om in een onheilspellende stilte. En na een paar minuten was het dan zover; gevoelsmatig veel te vroeg in het seizoen. We hadden afgesproken om het rustig aan te doen maar dit is een weg waar dat gewoonweg niet kan. Hij dwingt je als het ware om gas te geven. Het mooie glooiende begin zorgt ervoor dat je makkelijk in de afdaling wat extra tempo maakt wat je vervolgens heuvel op weer kunt gebruiken om de snelheid erin te houden. Om me heen hoorde ik de ademhalingen verzwaren. Af en toe ging er al iemand staan om net dat beetje extra te geven in de lichte klimmetjes. Na ongeveer 8 kilometer klimmen en dalen zagen we de laatste bult voor ons liggen. Dit is het moment waar ik meestal te vroeg wil pieken.
Waar ik wat extra gas geef om vervolgens aan het einde van de klim mijn collega’s voorbij te zien komen. Maar vandaag niet; vandaag wacht ik af tot het goede moment. De renner voorop simuleert dat hij verkeert schakelt. Allemaal trucjes om net genoeg naar achteren te kunnen zakken en vervolgens uit de wind te kunnen gaan zitten denk ik. Hij zakt iets naar achteren waardoor de verdeling in de groep weer iets veranderd. Stoempen is het verhaal en niet te veel nadenken. En dan is het tijd om gas te geven. Het gehijg is duidelijk hoorbaar wanneer 12 renners zich naar 100% van hun inzet toe werken en boven de verzurings grens uitkomen. Ikzelf wordt vlak voor de top nog net ingehaald maar dat mag de lol niet drukken. Het was weer een goede oefening.
De weg vervolgt zich naar de koffie waar we van Pieter heerlijke taart getrakteerd krijgen. En als we weer buiten komen is het zonnetje gaan schijnen. Wat wil je nog meer.
De weg terug voelt goed met de wind in de rug en onder het genot van een fietsbiertje kunnen we terugkijken op een mooie tocht van een kleine 85 kilometer. Volgende week gaan we na de feestavond weer een mooie tocht fietsen en voor degenen onder ons die nog in de winterslaap zitten; het is tijd om aan te haken!
Een Ripse Renner.
D'n "eerste" tocht....
Gisteren was het 9 graden met een zonnetje en veel mensen hebben hier erg van genoten.
Zoveel zelfs dat een behoorlijke horde Ripse Renners bedacht dat dit het moment was om de kleren uit de mottenballen te halen, de fiets van zolder af te halen, de bidons uit te wassen en aan te treden voor de Zondagochtend.
Toen ik op de fiets stapte voelde het toch lichtelijk kouder dan gisteren maar het was goed te doen. Eenmaal bij d’n Eik aangekomen kwam onze penningmeester (Herman Toonders) vol trots en met rokende banden zijn nieuwe stalen ros showen.
Alles afgemonteerd met Shimano Ultegra voor de kenners onder ons. Een fiets om trots op te zijn.
Na even gewacht te hebben was het om 9:30 zover en fietsten we met 9 man richting Milheeze.
Het was heerlijk om weer de wind en de kou en zo af en toe een drupje dauw of regen dat nog op de bomen zat op je gezicht te voelen. In een mooi tempo lieten we Bakel en Stiphout langs ons liggen en deden we een rondje via Gerwen en weer terug naar Lieshout voor de koffie. Ondanks het ‘welkom fietsers’ bordje was het café in Lieshout nog gesloten.
Helaas; maar aan de andere kant wel weer fijn omdat je van het pauzeren en dan weer opstarten vaak zo’n “kouwe klets” krijgt die eigenlijk ook niet zo fijn voelt. Nee, dan is het beter toeven in het thuishonk van onze club, d’n Eik waar Rien zijn best had gedaan om kopjes cappuccino te maken. En als extra verrassing nog een worstenbroodje.
Voldaan en een beetje stram fietsten we weer naar huis en kijken we uit naar volgende week.
Hopelijk liggen de temperaturen dan weer goed en is het fietsende clubje nog weer net iets groter. Fijn dat het seizoen weer is begonnen!
Een Ripse Renner.